Humektanty.

Witajcie,

dzisiaj jeszcze trochę teorii, jednak w najbliższych dniach ruszymy z cyklem, który z pewnością Was zainteresuje. Co powiecie na DIY (do it yourself, czyli zrób to sam). Zapraszamy w kolejnych dniach.

A rozpoczynając dzisiejszy temat: Wiecie czym są humektanty? 

To higroskopijne i absorbujące wodę (mają zdolność “wychwytywania” i zatrzymywania wody z otoczenia) substancje nawilżające skórę. Tworzą na skórze hydrofilowy film i dostarczają wodę do głębszych warstw naskórka. 

źródło
 

Są nimi przede wszystkim alkohole wielowodorotlenowe (poliole) tj. gliceryna, glikol propylenowy i sorbitol, ale również składniki takie jak kwas hialuronowy, kwasy alfahydroksylowe i ich pochodne (kwas mlekowy, mleczan sodu), węglowodany, czy sole PCA (piroglutaminianu sodowego).
W związku z tym, że humektanty są nieokluzyjnymi składnikami nawilżającymi, najlepsze efekty dają w połączeniu z emolientami (tworzą film hydrofobowy na powierzchni skóry, chroniący przed utratą wody zaabsorbowanej wcześniej przez humektanty).

Pozdrawiamy,

XYZ.

Kilka słów o emolientach.

            Zanim zacznę opisywać poszczególne surowce należące do tej grupy, najpierw chciałabym przybliżyć Wam nieco sam termin – emolient. Nazwa wywodzi się z łacińskiego słowa emolliare, które oznacza zmiękczanie. Związki należące do emolientów charakteryzują się zdolnością zmiękczania i wygładzania skóry, poprzez tworzenie na jej powierzchni filmu o działaniu okluzyjnym (szczelnym pokryciu powierzchni skóry). 

Film ten chroni skórę przed nadmierną utratą wody z głębszych jej warstw, a także przed szkodliwym działaniem czynników zewnętrznych. Dodatkowo emolienty uzupełniają lipidy naskórka wymyte przez: mydła i środki myjące zawierające detergenty, produkty, które mają w swoim składzie alkohol etylowy i inne substancje mogące naruszyć barierę lipidową. Zmiękczają skórę poprzez rozluźnienie, uelastycznienie i podwyższenie stopnia hydratacji (uwodnienia) warstwy keratynocytów (komórek naskórka). 

Emolienty to bardzo zróżnicowana grupa związków. Należą do nich: 

• węglowodory (np. wazelina, parafiny, ozokeryt, skwalan, skwalen, olej parafinowy), 
• alkohole tłuszczowe (m.in. alkohol cetylowy, alkohol stearylowy, oktyldodekanol), 
• płynne i syntetyczne estry kwasów tłuszczowych (np. mirystynian izopropylu, palmitynian izopropylu), 
• tłuszcze roślinne (substancje płynne będące mieszaniną estrów gliceryny i kwasów tłuszczowych, głownie nienasyconych, np. oliwa z oliwek, czy olej sojowy, masło kakaowe), 
• woski (np. pszczeli, wosk roślinny karnauba, lanolina wraz z pochodnymi), 
• silikony. 

Różnią się one między sobą strukturą chemiczną, ciężarem cząsteczkowym, polarnością, stabilnością chemiczną, konsystencją, zdolnością rozprzestrzeniania oraz właściwościami reologicznymi. To właśnie te ostatnie własności w głównej mierze decydują o wyborze danego emolientu podczas recepturowania kosmetyku. Użycie olejów roślinnych, mineralnych, a także wosków spowoduje, że po aplikacji kosmetyku na skórze pozostanie stosunkowo „ciężki” film nadający się do odżywczych kremów na noc czy maseł do ciała. Z kolei estry kwasów tłuszczowych pozwolą uzyskać lekkie, miłe odczucia wymagane w mleczkach, lotionach czy kremach na dzień.

Pozdrawiamy i zapraszamy w sobotę - przedstawimy całą gamę surowców stosowanych w kosmetykach antycellulitowych,

XYZ.